بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت استاد عزیز و برادر گرامی مصطفی مؤذن زاده سلام عرض می کنم امیدوارم که خدواند بیش از پیش توفیق خدمتگزاری به اسلام را به شما عنایت فرماید. قبلاً که انسان می خواست نامه بنویسد معمولاً در مسائل ساده و احوالپرسی و امثال این امور خلاصه میشد. اما حالا که در پرتو انقلاب ارزشها و معیارها دگرگون شده حرفها هم عوض شده گاهی که برای دوستان نامه می نویسم خیلی از مسائل را در نامه منعکس می کنم اما برای شما چیزی ندارم که بنویسم شما خودتان زبان گویای اسلام اصیل هستید و به گردن ما حق استادی و برادری دارید. اینجانب از زمانی که با شما آشنا شدم شبی بود که شهید اکبر محمد حسینی را آورده بودند و ما همگی رفتیم خانة علی آقا ارجمندی، آن شب همه بچه ها بودند همة بچه هائیکه شهید شدند، بودند. یادم   نمی رود من همانشب فکر می کردم و به خودم می گفتم که این بچه ها یکی پس از دیگری   می روند هر کس آن طور می رود که زندگی می کند. اولین جلسه ای بود که شما سوره های والضحی و الم نشرح را تفسیر کردید که اثری عمیق در من گذاشت و دریچه ای از معارف اسلامی آنهم به سبکی نو به روی من باز شد ناصر در همان جلسه می گفت ای کاش می توانستم بیشتر استفاده کنیم. من مطالب آن جلسه را اگر خداوند کمک کند می توانم کنفرانس بدهم و بازگو کنم تا این حد مرا مجذوب خود کرد. من با آمدن به آن جلسه زندگی دیگری یافتم با بچه هائی آشنا شدم که به قول امام از مصادیق بارز "رجال  صدقوا "بودند و اینهائی هم که مانده اند مصادیق بارز "و منهم من ینتظر "هستند من در تمامی عمرم این چنین جمعی را ندیده بودم و نخواهم دید آن روزی که با شما در گیلان غرب بودیم شما پیشنهاد کردید که برویم کوه در بین راه من از شما خواستم که مرا ارشاد فرمائید جمله ای فرمودید که بهترین درس برای من بود.

فرمودید این کوه را می بینی درونش غوغاست ذره ذره وجودش در حال حرکت تسبیح است در ذاتش هیاهوست ببین چه قامت بلندی دارد، چطور مقاوم ایستاده است، اما ظاهرش آرام است، افتاده است، متواضع است. یعنی انسان مؤمن دلش خون است اما ظاهرش آرام و ساکت.

 شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل

                                                              کجا دانند حال ما، سبکباران ساحلها

امروز آن بچه ها رفتند و ما ماندیم در حالی که قدر آن جلسات و دقایق عمرمان را ندانستیم. امیدوارم که ما را ارشاد فرمائید. خدا می داند نشد که من شما را ببینم و با شما بنشینم اما درسی یاد نگرفته باشم، نشد. همیشه از شما درسها آموخته ام که امیدوارم بتوانم مانند یکی از غلامان و خدمتگزاران یاران حسین درسها را پس بدهم. به امید پیروزی اسلام بر کفر، عدالت بر ظلم، معنویت بر مادیت و به امید سلامتی رهبر انقلاب یک حمد قرائت فرمائید.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته 

                                                          علی ماهانی               ۱۴/۳/۶۲

بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت استاد ارجمند و برادر عزیزم آقا مصطفی سلام عرض می کنم امیدوارم که خداوند پیش از پیش شما را….. ولطف و عنایاتش قرار دهد. نامه دردمندانه و آموزنده شما به دستم رسید. من می دانم که چی برای شما ....خودتان در مواقع حساس مسائل ما را حل می کردید. نامه را که خواندم خیلی به فکر فرو رفتم به احمد مراد علیزاده وجوادرزم حسینی هم نامه را دادم خواندند. ترس ما از این است که خیلی ارزشهایی که اوایل جنگ بود .... دارند از بین می بروند خیلی ارزشها دارد فراموش می شود و خوف این می رود که خداوند نعوذ باا... بار دیگر... که بهای سنگینی را باید بپردازیم خیلی از بچه ها را می بینیم که همچون ابوذر بیابانگرد منتقل شده اند به آن حدی.. خیلی از بچه هایی که انحراف شدید فکری و اخلاقی داشته اند متحول شده اند.

انقلاب آنها را پذیرفته...آنها ارزشهای این انقلابند ونباید اجازه دهیم که بدست فراموشی سپرده شوند. بچه هایی هستند که پا ندارند ولی به جبهه آمده اند اینجا مانده اند اگر جنگ یک جنگ مردمی نبود این عاشقان عارف را چه کسی اجازه آمدن به صحنه نبرد می داد. چنین انسانی را شاید خیلی از ما برایشان ارزشی قائل نیستیم آن درد درونی و آن سوز و گدازها و ضجه ها و ناله های قلبی او را کسی شنیده و دیده؟ این ارزشها فراموش می شوند. بچه هایی که اگر از دوست هم زخم زبان و سرزنش نثارشان می شود، باز هم از اسلام و امام دست بر نمی دارند آیا فراموشی این ارزشها یکی از دلائل بوجود آمدن رمضان و والفجر نبود؟

بی اعتنایی به شعائر خدا نبود که تقوی از دلمان رفت و به جایش غرور آمد(و من یعظم شعائر الله و ... تقوی القلوب)

بسیاری از ما در هدف اولیه که عشق به جهاد و انجام تکلیف خدا جهت خشنودی ...جهاد متجلی شده فراموش کردیم. همین هاست که شکست ها برایمان هیچ گونه توجیهیی ندارد و ناامید می شویم و خودمان را می بازیم من نمونه اش را در عملیات رمضان و والفجر دیدم. گرچه سرتان را درد آوردم. یادم نمی رود بعد از عملیات والفجر آمدم نزد شما قران را بدستتان دادم.

جلوی کانکس فرماندهی نشسته بودیم گفتم آقا مصطفی دوستانم شهید شده اند یه چیزی بگو دلم آرام شود شما هم گفتید: اذان سرخ بخوان ای بلال مسجد عشق- برسان به گوش ملائک قنوت باران را – بکو چ هم نفسانم که رفته اند از شهر- بدل غنیمت صبر است سوگواران را- ما این چنین روحیه ای را احتیاج داریم تا از حالت تعادل خارج نشویم.

جای شما این جا بسی خالی است. ای کاش شما می آمدید ای کاش می امدید ای کاش می آمدید. شما برای ما به منزله شهیدی هستید که دستمان از او کوتاه شده. اما آن خاطراتی که با تمامی وجودتان عجین شده از شهدا از یاران خوبتان از آن ایثارها و اخلاص ها. شما متعلق به آنجا ندارید. هجرتی دیگر باید تا به دنبالش تحولی. من مطمئن هستم که شما می آیید. شما جسمتان و کالبدتان آنجاست اما روحتان در سنگر هاست که نه روحتان در آسمانها پیش محمدعلی و ناصر و منصور و دیگران است .

به یاد عربت علی به یاد مظلومیت علی به یاد دردهای علی که با وجود عشق عمیقی که به مکتبشان داشت حاضر شد 25 سال آن همه نیروهای جوشان درونش را به خاطر خدا به بند بکشد و بعد از 25 سال،وقتی از او خواستند که علی به صحنه بیا، علی چهره های نورانی شهدا تو را نظاره گرند و علی آمد، آمدن علی بود که او را به قتلگاه برد. این بار آمدنش فزت و رب الکعبه بود. علی گونه ها نیز این گونه اند.

                                                             والسلام علیکم و رحمت ا... و برکاته

                                                                     برادر شما علی ماهانی   امضاء